Kształtowanie się powieści fantastycznej i fantastyczno-naukowej w XX i XXI wieku
Same początki fantastyki można zaobserwować licznie już w starożytnych baśniach, mitach czy legendach, przedstawiających nadprzyrodzone formy czy motywy, ale traktowane jako prawdziwe zdarzenia, które z czasem przybrały formę nierealnych opowieści. Prawdziwa popularność opowieści fantastycznych nastała w XX wieku i nie przemija, aż do dnia dzisiejszego. Rozwinęła wiele podgatunków do głównych rodzajów powieści powstałych w XX wieku – science fiction, noszące polską nazwę fantastyki naukowej oraz rozwijające się w późniejszych latach fantasy, czyli powieści fantastycznej.
![]() |
| Źródło: Willgard / Pixabay |
Fantastyka
W utworach fantastycznych
akcja przedstawionych wydarzeń najczęściej skupia się w odrębnym świecie,
działającym na zasadach ustalonych jedynie przez wyobraźnię autora, który
tworzy nową rzeczywistość lub łączy ją z już istniejącą. Nierealistyczne światy
rządzą się swoimi prawami, co stwarza pisarzom trudne zadanie, aby wyjaśnić
czytelnikom nowe podstawy rzeczywistości bohaterów i wyjaśnić podejmowane
decyzje. W przedstawionych krainach częstym motywem jest magia lub nawiązania
do istot mitycznych czy baśniowych – centaury, elfy, krasnoludy – a czasem i
połączenie wielu mitologii, np. greckich, rzymskich czy skandynawskich. W
utworach fantastycznych można natrafić na aluzje do wydarzeń ze świata
rzeczywistego, które autor wplata w realia nowego świata.
Do
wielkiego rozwoju fantastyki przyczynili się George MacDonald czy William Morris, którzy mimo tworzenia jeszcze w XIX mieli mocny wpływ na popularnych
pisarzy fantastycznych XX wieku, takich jak J. R. R. Tolkien czy C.S. Lewis. Jednak już za początek rozwoju gatunku uznaje się Edwarda Plunketta, znanego jako Lord Dunsany, który przedstawił czytelnikom
swój fantastyczny świat – Pegana. W dość szybkim tempie zaczęli brać z
niego przykład inni popularni pisarze i próbować swoich sił w nowym stylu, mimo
przewagi w tym gatunku literatury dla dzieci. Zaowocowało to powstaniem podgatunku zaginionego
świata, ukazując światu takie historie jak Piotruś Pan czy Czarnoksiężnik
z krainy Oz. Sytuacja zmieniła się po wojnie i zaczęto wydawać coraz więcej
powieści skierowanych do dorosłego czytelnika.
W 1923 roku został założony pierwszy magazyn poświęcony fantastyce, Weird Tales, a w ślad za nim zaczęły pojawiać się inne, takie jak The Magazine od Fantasy & Science Fiction, który przybliżał czytelnikom literaturę fantastyczną jak i fantastycznonaukową. W latach 40. i 50. XX wieku za sprawą serii o Conanie Barbarzyńcy Roberta E. Howarda, który także zaczynał w wyżej wymienionych czasopismach, popularny stał się podgatunek fantastyki magia i miecz, charakteryzujący się krwawymi bitwami oraz bohaterem skupionym na własnych przygodach niż problemach świata. Zaraz po nim za sprawą Hobbita oraz Władcy pierścieni Tolkiena, które zyskały popularność w latach 60. nadszedł czas high fantasy – przedstawiającego bohatera żyjącego w innym świecie lub przeniesionego do niego oraz pojawiające się motywy dobra i zła, a także dojrzewanie bohatera. Sukces twórczości Tolkiena sprawił, że zaczęto na dużą skalę szukać treści, które mogą powtórzyć sukces wydawniczy. Drukowano ponownie utwory Morrisa, MacDonalda i wprowadzano nowych pisarzy na rynek, ale rok 1977 wraz z wydaniem powieści Miecz Shannary Terry’ego Brooksa przyniósł oczekiwany przez wydawców sukces i zdominował świat czytelniczy, prawie całkowicie wypierając fantastykę naukową i dając duże możliwości nowym autorom. Dobre przyjęcie się historii utworzonych w tym podgatunku sprawiło, że tacy pisarze jak J. R. R. Tolkien, C. S. Lewis, J. K. Rowling czy George R. R. Martin, utrzymują swoją popularność od wielu lat.
![]() |
Źródło: ELG21 / Pixabay |
Fantastyka naukowa
Gatunek ten skupia się na przedstawianiu
nowej rzeczywistości, opartej na rozwoju głównie technologicznym, niekoniecznie
tylko ludzkim. Skupiana w nim jest uwaga na skutkach wprowadzenia nowych
rozwiązań mających pomóc ludzkości stać się bardziej nowoczesnymi oraz
hipotetycznych rozwiązaniach ich. W tym rodzaju fantastyki częstymi motywami są
obce planety i cywilizacje oraz kontakt człowieka z nimi, a także podróże w czasie.
Głównym czynnikiem spajającym ten gatunek jest nauka, gdzie wszelkie motywy
zawarte w utworach są tworzone pod panujące prawa naukowe, tak aby nie
pojawiały się nieprawdopodobne rozwiązania, a zawsze mające jakieś wyjaśnienie.
Początek zainteresowania
fantastyką naukową można przypisać do 1926 roku, gdy powstał anglojęzyczny
magazyn Amazing Stone, poświęcony wyłącznie utworom science fiction.
Głównym zadaniem publikowanych historii było edukowanie czytelników magazynu na
tematy naukowe oraz przedstawianie i wyjaśnianie technicznych wynalazków, a
sama publika traktowała temat jako coś nowego i interesującego, lecz nie
wystarczającego na nazywanie tego poważną literaturą. Rzutowało to jednak na
późniejszy rozwój pisarstwa, gdzie sami autorzy zaczęli już wcześniej
zastanawiać się nad postrzeganiem czasu, przyszłości oraz przestrzeni. Nie
będący przedstawicielami gatunku fantastyki pisarze jak Franz Kafka, James Joyce czy Virginia Woolf podejmowali myśl zniekształcania czasu, czy
rozszerzania rzeczywistości, a także wpływu technologii i nauki na przyszłe
życie ludzi. Pierwszy raz użyte zostało słowo robot i w szybkim czasie
spopularyzowane przez czeskiego dramaturga Karela Čapeka, jednego z
pionierów literatury fantastyczno-naukowej i zakorzeniło się mocno w słowniku przy odniesieniu do
przyszłych czasów. Innym prekursorem gatunku jest H. G. Wells,
który powieścią Wojna światów przedstawił apokaliptyczne wizje świata w połączeniu
z nową cywilizacją. Rozwijać zaczęła się powieść dystopijna, ukazująca
rozbieżność między rzekomo idealnym światem a ludzkimi pragnieniami.
Końcem
lat 30. nastał Złoty Wiek literatury fantastyczno-naukowej, wraz z przejęciem
przez Johna W. Campbella stanowiska redaktora w czasopiśmie Astounding
Stories of Super-Science, a publikowane pod jego pieczą utwory takich
pisarzy jak Isaac Asimov czy Arthur C. Clarke sprawiły, że
gatunek zyskał miano poważnej literatury, a w księgarniach zaczęły pojawiać
się powieści J. Verne czy H.
G. Wellsa. Sukces gatunku rzutował także na inne kierunki – zaczęły
powstawać komiksy, filmy, a także serie telewizyjne w klimacie science
fiction. Świetność fantastyki naukowej trwała do lat 50. XX wieku,
kiedy to powoli musiała dzielić miejsce razem z zyskującym popularność
gatunkiem fantasy.
Nie
znaczy to jednak, że zaczęła zanikać, ponieważ niedługo później, w połowie lat
60. XX nadeszła Nowa fala literatury fantastycznonaukowej, która z
fascynacji nad rozwojem nauki i szczegółów technologicznych(hard science
fiction) i spotkań z nowymi cywilizacjami przeszła do przeżyć wewnętrznych
człowieka. Pisarze, tacy jak Ursula K. Le Guin, John Brunner, J.G.Ballard, próbowali odnaleźć się w
tematach unikanych przez starsze pokolenie fantastycznonaukowe – seksualność
czy współczesne kwestie polityczne, przeludnienie. Rozwinęło
to termin soft science fiction.
Lata 80. XX wieku, mimo rynku dominowanego
przez gatunek fantasy, pozwoliły
na rozwinięcie się nowej odmiany fantastyki naukowej – cyberpunka, za
którego twórcę uważa się amerykańskiego pisarza, Williama Gibsona, który
serią Trylogia Ciągu wprowadził czytelnika w pesymistyczny i mroczny
świat nowoczesnych technologii. Nie trzeba było długo czekać, aby inni
autorzy(np. Neal Stephenson, Bruce Sterling) czerpiąc wzory z twórczości
Gibsona, dali życie następnym podgatunkom m. in. Postcyberpunk, steampunk
czy dieselpunk oraz wielu innych, które są wykorzystywane w wielu
połączeniach przez dzisiejszych pisarzy.
Fantastyka
niemal całe ubiegłe stulecie zajmowała w Rosji ważne miejsce, jednak dopiero po
rozpadzie ZSRR została ukazana jej całkowita popularność. Coraz mniej skupiała
się na problematyce filozoficznej i przestała być uważana za eksperyment
myślowy, zamiast tego autorzy zaczęli bardziej przyziemnie podchodzić do tego
tematu, aby zapewnić głównie rozrywkę. Sympatię szybko zyskały odmiany, które
wcześniej były nieobecne - fantasy, historia alternatywna, fantastyka grozy,
post apokaliptyka.
Nurt
literatury fantastycznej w Rosji mimo wielu podgatunków, od początku obraca się
w granicach fantastyki naukowej. Wczesne
lata 20. Wprowadziły na rynek takich autorów jak A. Tołstoj czy A.Belayev, tworzących w podgatunku hard science fiction i
przewijających w powieściach satyry przeciwko kapitalizmowi. Lata 30. do
50. były złym okresem do rozwoju pisarskiego poprzez mocną cenzurę, która
zmuszała pisarzy do przyjęcia socjalizmu realistycznego co narodziło fantastykę
bliskiej przyszłości, reprezentowana przez pisarzy jak A. Kazanstev,
V. Sawczenko, skupiającą się na tym, co będzie jutro oraz dotyczącą
osiągnięć przemysłowych. Zmieniony został także obraz nauki, którą zaczęto
przedstawiać w negatywnym świetle. Przyszłość pisarze przedstawiali w
ciemnych barwach, a powstałe problemy były spowodowane postępem nauki.
Druga
połowa XX wieku ukazała rozwój fantastyki socjologicznej, oferującej wątki
filozoficzne, utopijne, etyczne, a także dystopijne oraz nowe nazwiska – Bracia Strugaccy
z utworami Trudno być Bogiem, Piknik na skraju drogi, oraz I.Yefremov z Andromedą. Jest to odmiana fantastyki naukowej, która
podejmuje zagadnienia społeczne, mogące pojawić się w bliższej lub dalszej
przyszłości. Akcja takich utworów toczy się zazwyczaj w ponurej rzeczywistości,
której towarzyszy uczucie bliskiej apokalipsy.
Wzrósł
także popyt na post apokaliptykę, powodowany głównie kataklizmami oraz
fascynacją i lękiem człowieka przed tymi zjawiskami. Ta odmiana twardej
fantastyki naukowej, skupiała uwagę na skutkach różnego rodzaju kataklizmów
oraz sposobach przetrwania ludzi w warunkach skrajnych. W sferze
rosyjskiego fantasy równie popularne stały się opery kosmiczne, które
prezentujące relacje Ziemian z przedstawicielami cywilizacji pozaziemskich.
W
końcówce lat osiemdziesiątych gatunek fantastyki w Rosji przeszedł liczne
zmiany za sprawą przemian społeczno-politycznych. Pojawiły się nowe zjawiska,
które występowały w literaturze rosyjskiej oraz polskiej. Popularna od czasów
drugiej wojny światowej twarda fantastyka naukowa, która opisywała
następstwa rewolucji naukowo-technicznej, zaczęła odchodzić w cień na rzecz
literatury fantasy. Po przełomie wzrosło także zainteresowanie soft
science fiction, które nurtem podejmowało problematykę filozoficzną,
etyczną i prawną.
Na przełomie dwóch ostatnich dziesięcioleci XX wieku popularność zyskały także utwory o wymowie antytotalitarnej, jednak bardzo szybko zostały zastąpione tematem człowieka kolektywnego i kapitalizmem. Na kształt fantastyki rosyjskiej oddziaływały również tematy ekonomiczno-polityczne, które spowodowały utratę jedności tożsamości narodowej.
Lata dziewięćdziesiąte oraz początek nowego stulecia zaowocowały powstaniem zjawisk oryginalnych, wynikających z potrzeby dostosowania gatunków zachodnich do realiów rosyjskich. Rosyjscy pisarze fantasy niechętnie i rzadko sięgali po rozwiązania kojarzone z postmodernizmem. Dużym zainteresowaniem od tego czasu zaczęła cieszyć się fantastyka alternatywna, podejmująca zagadnienia globalne i opisująca procesy zachodzące w obrębie rosyjskiego społeczeństwa. Łączy się to ze zwiększonym zainteresowaniem tematem dystopii.
Współcześnie tym, co charakteryzuje fantastykę, jest ogromna liczba odmian tematycznych i gatunkowych. Ich powszechne mieszanie poskutkowało powstaniem „gatunków zmąconych”. Są to współwystępujące ze sobą takie gatunki jak fantasy, horror, dystopia, fantastyka naukowa, fantastyka alternatywna i post apokaliptyka.
Adrianna Zwolińska
Bibliografia
- Polak A.: Grają przeszłością i przyszłością. Rosyjska fantastyka alternatywna i socjologiczna. Katowice, 2015.
- Stiepanowska T.: Spory o istotę i granice światów przedstawionych fantastyki. W: Tekstowe światy fantastyki. Białystok, 2017, s. 11-22.
- Sułek J.: Typologia, charakterystyka i historia fantasy. Kraków, 1988. „Prace Historycznoliterackie” 12, z. 197, s. 117-130.
- https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_fantasy
- https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_science_fiction
- https://en.wikipedia.org/wiki/Russian_science_fiction_and_fantasy



Komentarze
Prześlij komentarz